مست >>> معين

اونا که تو زندگيشون قصه های خوب شنيدن
تو قمار زندگانی همه جور بازی رو ديدن
اونا که تو خلوت شب شعرای حافظ رو خوندن
همه راه و رفتن اما بر سر دو راهی موندن

بهشون بگين که اينجا يه نفر هميشه مسته
يه نفر هميشه تنها سر اين کوچه نشسته

بهشون بيگيد كه قصه اش مثل شاهنومه درازه
کي بوده كجا رسيده چه جوري بايد بسازه
حالا قصه هاشو مستها توي ميخونه ها ميگن
اما اون هميشه مست رو توي اونجا راه نميدن

بهشون بگين که اينجا يه نفر هميشه مسته
يه نفر هميشه تنها سر اين کوچه نشسته

ديگه گيس كمند دلها  گيسوهاي رنگ برفش
دیگه ميخونه جایی نيست كه بياد رو لب ها حرفش
بزارين همه بدونن كه به دست غم اسيره
آخرش يه شب همینجا سر اين كوچه مي ميره

بهشون بگين که اينجا يه نفر هميشه مسته
يه نفر هميشه تنها سر اين کوچه نشسته

من امشب سرخوش و ديوانه و مست و غزل خوانم
به جام مي پناه آورده ام از غم گريزانم
گر از ميخانه باز آيم مرا غم باز مي جويد
رويد اي دوستان من گوشه ميخانه مي مانم
جان ای دل

ديگه گيس كمند دلها  گيسوهاي رنگ برفش
دیگه ميخونه جایی نيست كه بياد رو لب ها حرفش
بزارين همه بدونن كه به دست غم اسيره
آخرش يه شب همینجا سر اين كوچه مي ميره

بهشون بگين که اينجا يه نفر هميشه مسته
يه نفر هميشه تنها سر اين کوچه نشسته